rycyna

Самае моцнае ўражаньне ад фолк-фэста ў Вільні: літоўца кралі, крадуць і будуць красьці. Або - як кажа дзедушка Хведар Нюнька: "Нада ўважаць іх хаця бы за тое, што гэто вы да іх езьдзіце ў Вільню, а не яны да вас".
Ідзем па вуліцы, слышым марш наш радной, "Як каравай выносяць". Падходзім, спрашваем, с какога раёну? Із Дзукіі, атвячают. Ідзем далей, чуем другі марш, "Егерскі", са Століншчыны. Харошы, гаварым, марш, імені Аляксандра І-га! Нет, атвячают, эта із Сувалкіі мялодзія, пруска-літоўскі народ прыдумаў.
Паказваем на фэсьце новы танец - назаўтра ўжо літоўскі зайчык са сцэны на дудзе яго наярывае! Інцерасуемся: мялодзія панравілась? Нет, гаварыт, эта жамойцкі найгрыш, традыцыйны, называецца "Жыў я ў бабушкі". Ня біла цябе бабушка па гарэзьлівых лапках, маё ты золато!
Но я і атыграўся. Калі ўрачыстае шэсьце стала пасярод старога места, ля Сьвятаянскай, то музыкі нашы зайгралі "Лысага". А літоўца нешто сабе замармыталі: "Тустэпас, тустэпас...". А я как зараву на ўвесь голас: "Ат чаго ты лысы без валос застаўся!!!". І літоўца понялі што с намі шуткі плохі. І сказалі што ў нас багаты фальклёр.

Капіталізьм у Зялёным лузе, як і вясна, наступае вельмі позна. Калі я першы раз пабачыў яго, у 1975-м, гэта была вёска. І цяпер гэта, як ні круці, усяго толькі прадмесьце, мінская Поўнач, чо.

Мае паўднёвыя сябры даўно прайшлі азы капіталістычнага спажываньня. Прынамсі, німа ніводнага, хто б ня ведаў: харошае сьвята - гэта калі многа фотак з пралангіраванымі камэнтарамі, харошая музыка - гэта маса пазытыву на якасных носьбітах, а харошая літаратура - гэта калі кніжку не чытаў ні я, ні ты, але прэзэнтацыя ужо грэе сэрца.

Давайце ня блытаць "лібэральнасьць" зь "лібэраламі", а заможнасьць і рэспэктабэльнасьць - з "капіталізмам". Зь пісьменьніка Адама Глобуса такі ж буржуа, як з палітыка Уладзімера Коласа - лібэрал. Як на мяне, хай сабе буржуазны аўтар і шэляга ламанага за душою ня мае, але ты ўсё адно хочаш яго з'есьці. Усяго цалкам, усе анонсы, прасьпекты, сустрэчы у клюбах графаманаў, усе сэрыі і пасьлямовы, нахабныя самапаўторы і благія пераклады. Не, сыквэлаў не прапаноўваць, Календу ня хаваем.

Я яго ем, таму што ён мой. Я-такі стаў беларускім буржуазным чытачом, і маю права на свайго беларускага буржуазнага празаіка. Вершаў ня нада - іначай на прэзэнтацыі паэты хадзіць саўсем перастануць. Як тады ацэньваць калярыйнасьць ежы? Два дзясяткі да-індустрыяльных адраджэнцаў ня лічацца, яны гарадское мяса ўвогуле не стравуюць.

Буржуазны празаік - "гаранція якасьці", але мы, прафэсыйныя спажыўцы, ведаем, што "канешне, ж нам нравіцца ня ўвесь". Мы не фанаты, мы кушаем. Зрэшты, дома на паліцы ніводнае пушкі з Прадуктам, усё з'едзена, чо.

Кавярня NewTon Time у цэнтры былое Ляхаўкі, за Саветамі - цэх заводу МЗОР, раней - тожа нешта індустрыйнае. Гаспадары гэты будынак рэвіталізавалі, рэвіталізавалі, ды ня вырэвіталізавалі. А мы рэвалярызавалі, рэвалярызавалі, ды ня вырэвалярызавалі. Тут цэлы аркестр з механічных пралак патрэбен, як найменей.

Паўлу Касьцюкевічу трэ было даць прэмію імені Вожыка, нягледзячы на мышыныя памеры і птушыную мову. І нават нягледзячы на тое, што карэктар кніжку-ткі прыспаў. А хаця б за "праўду жызьні ў дробязях"! Аўтар першым зьвярнуў увагу грамадзкасьці на абслугоўваючы пэрсанал з тыпова каталіцкімі отчаствамі. Тока не ў сталоўках корань зла, а ў мэтро - там уся іхная кодла засела!

А што з нашай любімай rosy_bud?

Я ні знаю, калі-то менавіто нашэ друзя папірамінавалі Vilniaus kraštas, "Віленскі край" на Rytų Aukštaitiją, "Усходню Аўкштоцю". Адразу па палякох? За нямцамі? За Сталінам? За Ландзбэргісам?
Алі сёняко маім такоё шчасьцё - па англійску-то, калі піравясьці, Ашмяна, Смаргоне і Вастравец-то палучаюцца: Eastern Highlanders! І то далібо праўда - як едзеш на Вільню, дак гара за гарой, адна й за другой...


©Напісано навасёлскай гаворкай©

Сёньня дзьве гадзіны хадзіў на лыжах уздоўж расейскай мяжы. Хацеў перабегчы, але настрашыўся ад выгляду рэклямнага плякату Расонскага Лясьніцтва. На плякаце,пад выявай зайчыка з прыціснутымі да грудзёў лапкамі, зеўраў подпіс чырвонай фарбай "НЕ УБІЙ!"

Заўсёды паважаў маіх землякоў за дысцыплінаванасьць. Да канца нямецкае ўлады застаецца якія 3 тыдні, а мой нянькоўскі дзед Мікалай як відзіш нясе ва ўправу 27 марак на падаткі. З тайным словам Ібуімацер, канечне. Sic transit Imperium.

кІно як кІно, туземцы як туземцы. Адно, што палякі прасякаюць натуру беларусаў лепей, чым расейцы з Беларусьфільма. На 15-й хвіліне непадцэнзурна і свабодна, як птушка ў палёце, гучыць наш дзявіз баявы: "Ібуімацер".

Мой дзёньнік дастаткова аўтыстычны, як для чалавека публічных прафэсіяў. Але сёньня мяне страшна цікавіць Вашае меркаваньне, дарагія фрэнды, наконт "унівэрсальнасьці культурнага кода", пры дапамозе якога аўтар гэтага замячацельнага кліпа на музыку ня менш замячацельнага аўтара прыляпіў Сьв Еўфрасіньні цялячую галаву.

Як казаў Жан-Бедэль Бакаса, "кажды харчуецца, як яму чуецца", і забараніць самавыражэньне немагчыма. Аднак, я асабіста адчуваю страшны нясмак, а нават абразу - калі бачу Еўфрасіньню-кем-ба-ана-нібыла-для нас з цялячай галавой. Дарагія фрэнды, што са мной ня так?

Ярык, не турбуйся больш чым адным камэнтам. Загадзя дзякуй.

Ніколі за год не было гэтак цяжко на сэрцы, як тыдзень перад Калядамі. Грашэй вобмаль, арганізм калбасіць, да душы Беларуская Жаба падступае, а Яня ня хоча граць на скрыпцы. Але ўсё завяршылася добра.

На, 25-е, "на польскія Коляды", звычайна маразы былі, і на вёсцы сьвіньню білі. Так што ў нашых Навасёлках гэта цалкам легітымнае сьвята, толькі сьвіней цяпер паменела. Ці паболела? Калі й паболела, то сталі сьвіньні такія роўныя,спрытныя, і нават раўнейшыя за іншых, дык сваім ходам і не дагоніш.

Ну, а я за адсутнасьцю сьвіньні на польскія Коляды ... зварыў бульбы ў мундурах. Дзела было так. Яня хацела есьці, а мне лянота бульбу чысьціць. Стаўлю варыцца абы-якую, а Яня бегае з залі на кухню і пакрыквае: "У цябе кіпіць, у цябе кіпіць!". А праз паўгадзіны Яня з дома - шусь, і я з дома - шусь. І ўсе -шусь. А бульба сама сабе засталася.

Нада вам сказаць, што я з 10-ці гадкоў ізьвесны піраман. У каморцы - сатлелая дзяруга, на працы - згарэлая сьметніца, на кухні - расплаўленая выцяжка. І вот праз 5 гадзінаў пасьля сыходу з дома чую крывую думку ўнутры сябе: "А бульбу-то ня выключыў!"

І знаеце, брацьця, ні так шкада было тае бульбы/рондля/пліты/кухні, як кроліка, што пад сталом сядзіць. Учадзеў значыць той кролік, прыдзецца Яні коціка купляць, як яна собсцвенна і прасіла. То я прама на канцэрце сваім заплакаў, танцоры падумалі напэўна, што ад іх ах..арасьцьвенных скокаў.

Ну, ужэ заканчваю. Кінуў-рынуў, бягом у мэтро, выходжу - няма агню і дыму над Тарговым Домам. Каля пад'езду - ніводнага пажарніка, на паверсе прыемна пахне падрастковай траўкай. На пляцоўцы рукі задрыжэлі - мала што, дыму няма, унь мінулы раз кухня пагарэла, а суседзі пыталіся: "Што вы такое інцярэснае гатуеце?". Адчыняю дзьверы, а там...

Ні з чым не параўнальны водар - Сапраўднае Печанае Бульбы! І рондаль цэлы, і кролік, і я ўсе 7 бульбін з сольлю зжаваў. Какбы ў пакуту, za karę. Но хто, які Зюзя рубільнік на мінімум паставіў? - так і застаецца сьветлай плямай ва ўсёй гісторыі. Са Сьвятамі!

Віктарыянская ангельская калядка. Сяджу і думаю: хто кручай - Эні Ленакс, якая прасьпявала яе настаяшча,"па-віктарыянску", ці Макс Шчур,каторы летась геніяльна пераклаў гэтую песеньку для нас?


Ня будзем жаліцца, сябры,
Зарана вешаць нос,
Бо нездарма ж на радасьць нам
Прыйшоў у сьвет Хрыстос.
Збавеньне ад ярма грахоў
Ён кожнаму прынёс –
Шчодры вечар, багаты вячор,
Багаты вячор,
Шчодры вечар, багаты вячор.

Ён даў нясьмелым супакой,
Пакору ўладарам,
І кожны сьціплы закуток
Ператварыў у храм.
Прынёс надзею ў гэты сьвет
І ўратаваньне нам –
Шчодры вечар, багаты вячор,
Багаты вячор,
Шчодры вечар, багаты вячор.

Дык выйдзем зорку сустракаць,
Турбот адкінем тлен,
Як мудрацы, што йшлі вітаць
Ісуса ў Віфлеем.
Укленчым перад Спадаром
І ўздымемся з кален -
Шчодры вечар, багаты вячор,
Багаты вячор,
Шчодры вечар, багаты вячор.

Запрашаем вечарам у нядзелю, 11 сьнежня на перад-калядны канцэрт гурта "Эйрут". Лісіная Нара(Каліноўскага, 32).
У праграме: калядкі, шчадроўкі, кэралсы, карулы, каролы, габон кантакі, надалі і вільянчыкі, кельцкія і ня вельмі. Каторыя - пяюцца, а каторыя й вытанцоўваюцца.

Наш леташні сьпіс калядак намаганьнямі Наталкі Васілевіч і Макса Шчура ўзбагаціўся на адну карнвалійскую (First Noel), адну ангельскую (I Saw Tree Ship) і 2 галісійскія песьні.

Вам мы прынесьлі зімовай апраткі,
двух пеўнікаў, курыцу й тры кураняткі,
двух галубкоў і бычка - ад душы,
міра і мёду па два гладышы.

Ах, мой хлопчык, ты мой малюпаткі,
ня маеш ты ложка, ня маеш ты хаткі.
Сьпіш у стайні, на сене адно -
ах, як, маленькі, табе халадно! пераклад kasmach

Ну, калі галісійцы - кельты, то і мы - музыканты. :)